eskisi gibi değil artık... insanlara yüklenen anlamı çalan zaman, kızgınlığını da yok ediyor... yumuşacık biri oluyorsun. demiyorsunki tekrar olsun, tekrar.. hırslar btiyor... çünkü bu insan artık biliyor ki, ihtiraslarımız ne kadar fazlaysa korku ve kaygılarımız da o kadar fazla olur... bir sınav gecesi arkadaşının ajandasından okumuşsa da bu sözü.. başının çevresinde yanan ampuller istanbulu aydınlatacak kadardı.. onun yaşındaki biri için bu yeter de artardı...
artanları da burada yazıyoruz işte...:)
başa almaktan sıkılmış insanlar olarak cimilli ibo dinliyoruz. çok da seviyoruzzz.. şöyle bazen çıkıyorum dışarılara doğru bir de oradan izliyorum buraları. her yer başa almak istemeyen insanlarla dolu...mecidiyeköy meydanındaki mütemadiyen koşturmacanın sebebi bu işte... aslında her gün aynı şeyleri yapıyormuş gibi görünen insanların gerçekte bunu bir oyalanma olarak yaşaması... bazı insanların yüzüne bakıyorum 122c ye binerken... hepsinin farklı fikirleri var. hepsi aslında geriye dönmek istemese de bir gece bir şarkıyla irkilen insanlar.. ama mecidiyeköy onları katılaştırıyor. o yüzden orayı tercih ediyorlar gibime geliyor. hani bazen kendini dinlemek için gider ya insan fethipaşaya... ondan.
hatırlamak istemeyenler mecidiyeköyü çok seviyorlar bunu biliyorum.
ya mecidiyeköyün insanlara hatırlattıkları.. onlar ne olacak..
kimselerbilmesin.