ne yazmışım be kardeşim.. neler söylemişim.. 

sanırım artık fotoğraf kasmayacağım bu yazıya..çünkü beynim artık bi fotoğraf çöplüğü. kendi aklımda bi foto var buraya koymayı düşündüğüm ama çekilememiş bi fotoğraf.. hayat da bunlardan ibaret gibi.hadi bardağın boş tarafına güzellemeler yapalım.

tünel starbucksın önündeyim. tam karşıdaki ayakkabıcının önünden çekiliyor. dümdüz durmuşum uzaktayım ama hep olduğu gibi..ellerim çantamda ve ya bi kitabı ders notlarını tutuyorum.

tutmuyor muyum? peki tamam. tutmuyorum dayamışım ellerimi arkadaki demirlere. uzaklara bakıyorum.giden tramvaya belki. ya da dur bu çok romantik oldu öyle biri olmadığımı hepimiz biliyoruz.ağlak biriyim aslında çoğunlukla..para etmediğini bildiğim halde. ağlak zırlak delişmen.öyle miyim gerçekten?

bilmiyorsun..bilmiyorum.. bilmiyoruz.

hepimiz bir deklanşöre uzaktan bakıyoruz.o kadar.

bakıyoruz ama binbir kaygı endişe vesair fenalıklar.

oh donna..

o güzel şarkılar..dertsiz başım ve kızıl kahve bi renk.

hepsine selam olsun.yine de seviyoruz. yine de iyiyiz.düşüp düşüp yeniden ayaklanışımız.ah yok mu o ayağa kalkmalar. gözyaşımızı silene kadar ellerimizi silkene kadar.

son bir of deyiş.

hadi gülümsüyoruz çekiyorum.

ps: birileri okuyorsa bi işaret bıraksın.

okumuyorsa da açtım müziğin sesini.. getirir bana seni.