bugün çok ağladım. durup durup böyle. değişik değildi. her ağladığımda nasılsam öyleydim. önce uzaklara bakarak ağlamamaya çabalama tavırları. sonra dudaklarımı sıkarak içime atma isteği. hüzünlü şeylerin her yanımı sardığı duygusu. gelecekle ilgili buhranların akla gelişi.
bunu buraya yazıyorum ki unutmayayım. nasıl olsa unutacağımı biliyorum. sevincimi de hüznümü de çok çabuk unutuyorum. öyle bir yerde yaşıyorum ki hiç bir şey yok orda. korunaklı da değil. daha çok yalnız bir yer. gerçekten sessiz. kirli duvarları olan ve sabun kokusundan çok uzaklarda bir yere kurulmuş bir araf.
gözünden yaş akarken insanın burnu da akıyor. ikisi birbirine karışıyor. dağılıyor insan. çok dayanılmaz bir şey değil ama içimizde kalmasından iyidir zannedersem.
oha çok fena.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder