ben de hep bir şiir yazmak istedim.
loş ışıktaymışım gibi düşündürmek karşımdakini.
yazara metaforlarla dolu satırlar armağan etmek. uzaklara dikmek gözlerini, mümkünse ağlatmak.

ama hep kıs kıs güldüm. sessizce ne kendim duyabildim gülüşümü ne başkasına duyurabildim. öyle bir sessizlik oldu ki gülüşümün ardından gözyaşlarımın sesiyle uyandım uykularımdan.

böyle şeyler yazmamı beklemeyin lütfen. burası öyle bir yer değil, o tip bloglar için ağlayan kız fotoğrafı çömelmiş kalbi çıkmış erkek fotoğrafı filan bulmam lazım.